Shaman King - częśc 1

Gome za tak późne wstawianie nowego rozdziału. Problemy z komputerem mam. A chwilowo nawet dostępu nie mam by cokolwiek wrzucać. Przepraszam i zachęcam do czytania :D

Ps. Jeśli ktoś chciałby scenkę z końca rozdziału proszę pisać na gadu :D lub w komentach podać jakiś kontakt do siebie bym mogła to wysłać :D

W anime znalazłam się szybciej niż myślałam. Poszukałam Strasznego Wzgórza. To było pierwsze miejsce, o którym pomyślałam. Usiadłam pod wielkim drzewem i zaczęłam płakać.

-Amidamaru!!! Zaczekaj!!!

-Yoh!!!

-Bason!!!

-Ktoś tam jest!!!

Usłyszałam krzyki, więc spojrzałam do góry. Nie wyglądałam za dobrze. Podeszła do mnie Anna.

-Kim jesteś?

-Ja? Ja już sobie stąd idę. Mną się nie przejmujcie - powiedziałam i wstałam. Oparłam się o drzewo i spojrzałam w niebo. Ruszyłam przed siebie. Nawet nie wiedziałam gdzie idę. Ktoś mnie zatrzymał, więc na niego spojrzałam. Yoh trzymał mnie za ramię.

-Zaczekaj. Chciałbym z tobą porozmawiać. Amidamaru powiedział mi coś ciekawego. Mogę wiedzieć skąd jesteś?

-Nie. Proszę. Puść mnie. Muszę wracać do domu.

-Odprowadzimy cię. Chodź na wzgórze.

-Nie mogę. Chociaż to może być jedyne miejsce skąd mogę wrócić. No dobrze. Pójdę.

Wróciliśmy na Wzgórze. Wszyscy czekali na Yoh. Usiadł i zaprosił mnie obok siebie. Usiadłam grzecznie i zamachałam ogonem, który po chwili leżał na ziemi.

-Jak chcesz stąd wrócić do domu?

-Wystarczy, że ktoś mnie obudzi. Nie należę do tego świata. Przykro mi.

-Yuko!!! Gdzie jesteś?!

„Yuri?! Co ona tu robi?!”

-Muszę się schować. Nie chcę by mnie znalazła. Pomożecie?

-Jasne. Pomogę ci wejść na drzewo. Co ty na to?

-Ok. Może być.

Wszedł na drzewo i mnie przyciągnął do siebie. Posadził na jednej gałęzi i zeskoczył. Przybiegła Yuri.

-Przepraszam. Nie widzieliście może tutaj małej fioletowowłosej dziewczynki?

-Niestety nie. Siedzimy tu cały wieczór i nikogo nie widzieliśmy.

-Dziękuję.

Pobiegła dalej. Właśnie chciałam zejść, gdy osunęła mi się noga i spadłam. Bolał mnie tyłek, ale nic więcej mi nie było. Wróciła Yuri.

-Yuko. Tak myślałam, żeby wrócić. Lubisz takie miejsca, gdy się czymś martwisz. Wyglądasz uroczo. Są prawdziwe?

-Hai - opuściłam wzrok zawstydzona. - Jeśli chcesz możesz ich dotknąć. Nie dotykaj tylko ogona. Jest bardzo wrażliwy.

-Rozumiem.

Podeszła i dotknęła uszu. Zawstydzona, ze spuszczoną głową czekałam co następnie zrobi. Złapała mnie za podbródek i wręcz zmusiła bym na nią spojrzała. Pocałowała mnie, gdy dźwignęłam głowę.

-Yoh. Gdzie tu jest jakiś hotel?

-Możecie zatrzymać się u nas - powiedziała Anna.

-Naprawdę? Dziękuję Anno.

-Skąd znasz moje imię?

-Jestem Yuko. Podróżniczka. Znam wszystkich.

-Rozumiem. Czy ty widzisz duchy?

-Zależy jakie. Amidamaru i Basona widzę.

-Miło mi Cię poznać Yumihiko.

-Skąd wiesz jak mam na pełne imię?

-My duchy też wiemy dużo rzeczy.

Uśmiechnęłam się i wszyscy ruszyliśmy do domu Yoh. Anna zaprowadziła nas do jakiegoś pokoju.

-Tutaj możecie odpocząć.

-Dziękujemy.

Anna wyszła, a ja położyłam się na materacu. Yuri położyła się obok mnie i przytuliła.

-Kocham cię.

-Ja ciebie też.

-Jak się tutaj znalazłaś?

-Yukki powiedział jak ty się tu dostałaś i zrobiłam to samo.

-To niebezpieczne dla zdrowia. Musisz stąd wyjść.

-Nie zostawię cię samej.

-Wiem.

Pocałowałam ją. Pogłębiła pocałunek, czułam jej język obok swojego. Pozwoliłam sobie na więcej i moje ręce powędrowały na jej ramiona. Zaczęły błądzić po jej skórze na szyi, by po chwili trafić na zamek sukienki. Odpinałam bardzo powoli, ale Yuri zniecierpliwiona zsunęła sukienkę z siebie i została w samej bieliźnie. Dotknęła ogona przypadkowo. Zamiauczałam i zarumieniłam się jeszcze bardziej.

-To w tym sensie jest taki wrażliwy?

-Taa... - odpowiedziałam. Pocałowała mnie i zaczęła pozbywać się ze mnie części garderoby, (scena wyłącznie na maila). Ja się tylko uśmiechnęłam i powoli odpłynęłam w czerń.

Szpital - część 2

Brat coraz bardziej miał zaczerwienione oczy. Chciało mu się płakać. Zresztą tak jak mi i reszcie. Gdy skończyłam, cała trójka mnie przytulała.

-Jesteśmy z tobą. Nie zostawimy cię samej.

-Dziękuję wam - powiedziałam i zaczęłam kaszleć. Przyszła pielęgniarka zmienić mi kroplówkę.

-Prawdopodobnie dzisiaj zostanie pani na obserwacji w nocy.

-Chcę opuścić szpital na własne żądanie.

-Rozumiem. Poinformuję doktora.

Wyszła. Chłopcy siedzieli przy oknie, a Yuri leżała obok mnie i się tuliła. Widać było, że nie chcą mnie samej zostawić. Yukki rozmawiał o czymś z Sorą. „Jestem ciekawa o czym rozmawiają.”

-Yuri. Możemy cię prosić na chwilkę do nas?

-Jasne. Zaraz wracam skarbie - pocałowała mnie w czoło i podeszła do chłopaków. Zaczęli o czymś rozmawiać. „Ale dlaczego szeptem?” Yuri odwróciła się do mnie.

-Zabiorę Sorę do waszego mieszkania i nakarmimy zwierzęta. Yukki posiedzi z tobą. Zgoda?

-Jasne. Całkowicie zapomniałam o kotach. Dzięki Yuri.

-Spoko. To my wrócimy później. Yukki. Daj nam znać jak będzie mogła wyjść. Ok?

-Ok - uśmiechnął się i nasi ulubieńcy wyszli. Siedzieliśmy z Yukkim w ciszy. Lekarz przyniósł potrzebne dokumenty i receptę na leki. Podpisałam co musiałam, a w tym czasie Yukki skontaktował się z Sorą i Yuri. O czymś chwilkę porozmawiali i skończył, gdy lekarz wyszedł.

-Zabieram cię na spacer. Yuri i Sora wyszli właśnie z psami. Zmierzają do parku, który jest tu niedaleko.

-Rozumiem. Czyli zabierasz mnie do tego parku?

-Tak. Chodź sis.

Zabraliśmy moje rzeczy i wyszliśmy. Pielęgniarki spoglądały na mnie złowieszczo. Niektóre ze smutkiem, inne zaś z troską w oczach. Pożegnaliśmy się w recepcji z lekarzem i wyszliśmy ze szpitala. Ruszyliśmy do parku. Po drodze kupiliśmy po zimnym napoju. Sora i Yuri już na nas czekali przy wejściu do parku. Dziewczyna Pomachała na nasz widok. Uśmiechnęliśmy się. „Właśnie dlatego ją kocham. Pomimo tego, że mogę umrzeć chodzi uśmiechnięta. A to ona będzie żyła na tym świecie beze mnie, a nie na odwrót.” Podeszliśmy do nich. Yukki przywitał się z psami. -Idziemy?

-Tak. A po spacerze wracamy do domu.

-Jasne.

Przeszliśmy się po parku. Psy sobie pobiegały, a my spędziliśmy czas radośni. Ale po mojej głowie krążyły myśli o chorobie. Dobrze, że umiałam maskować swoje uczucia.

-Yuko? Wszystko w porządku?

-Tak. Chciałabym już wrócić do domu - musiałam skłamać. Już i tak za bardzo się o mnie martwią.

-W porządku. Yukki i Sora. Złapiecie psy i przyjdziecie. Ok? Ja już pójdę z Yuko do domu.

-Jasne. Do zobaczenia później.

Poszłyśmy. Minęło pół godziny, a my byłyśmy dopiero w połowie drogi. Usiadłam na najbliższej ławce.

-Na pewno wszystko ok?

-Muszę odsapnąć. I zaraz możemy ruszać dalej.

-No dobrze.

Kupiła jakieś zimne napoje i siedziałyśmy w cieniu. Nawet chłopcy zdążyli do nas dojść.

-Co jest sis? Dlaczego tu siedzicie?

-Musiałam odpocząć. Nie wiedziałam, że tak długo tu siedzimy. Możemy ruszać Yuri.

-Skoro tak no to chodźmy.

Poszliśmy. Dobrze, że Yuri trzymała mnie za rękę. Moje myśli krążyły wokół mojego zdrowia, ale jakoś powoli mi przechodziło. Cieszyłam się z ich obecności. Odetchnęłam i przyśpieszyłam kroku. Prawie biegłam.

-Yuko! Zaczekaj! - krzyknęła za mną Yuri.

-No co? - zapytałam, gdy już podeszła.

-Co jest? Tak nagle zaczęłaś iść szybko. Ok?

-Tak. Nie martw się już tak. Mamy przed sobą całe życie. Prawda?

-No tak.

Uśmiechnęłyśmy się i ruszyliśmy dalej. Zjedliśmy na mieście obiad w jakieś restauracji. W domu od razu poszłam do łazienki. Zwymiotowałam posiłek, który zjadłam. Wszystko wylądowało w toalecie. Yukki pomógł mi dojść do kuchni, gdzie Yuri i Sora robili posiłek i herbatę. Zbliżał się wieczór, a ja nawet w grze nie byłam. Poszłam szybko do pokoju i włączyłam komputery. Gdy tylko gry się załadowały, odebrałam bonusy i położyłam się na łóżku. Założyłam słuchawki i włączyłam anime. Tym razem chciałam znaleźć się w osamotnionym miejscu więc wybrałam sobie „Shaman King”. Zamknęłam oczy i się przeniosłam.