Szpital - część 2

Brat coraz bardziej miał zaczerwienione oczy. Chciało mu się płakać. Zresztą tak jak mi i reszcie. Gdy skończyłam, cała trójka mnie przytulała.

-Jesteśmy z tobą. Nie zostawimy cię samej.

-Dziękuję wam - powiedziałam i zaczęłam kaszleć. Przyszła pielęgniarka zmienić mi kroplówkę.

-Prawdopodobnie dzisiaj zostanie pani na obserwacji w nocy.

-Chcę opuścić szpital na własne żądanie.

-Rozumiem. Poinformuję doktora.

Wyszła. Chłopcy siedzieli przy oknie, a Yuri leżała obok mnie i się tuliła. Widać było, że nie chcą mnie samej zostawić. Yukki rozmawiał o czymś z Sorą. „Jestem ciekawa o czym rozmawiają.”

-Yuri. Możemy cię prosić na chwilkę do nas?

-Jasne. Zaraz wracam skarbie - pocałowała mnie w czoło i podeszła do chłopaków. Zaczęli o czymś rozmawiać. „Ale dlaczego szeptem?” Yuri odwróciła się do mnie.

-Zabiorę Sorę do waszego mieszkania i nakarmimy zwierzęta. Yukki posiedzi z tobą. Zgoda?

-Jasne. Całkowicie zapomniałam o kotach. Dzięki Yuri.

-Spoko. To my wrócimy później. Yukki. Daj nam znać jak będzie mogła wyjść. Ok?

-Ok - uśmiechnął się i nasi ulubieńcy wyszli. Siedzieliśmy z Yukkim w ciszy. Lekarz przyniósł potrzebne dokumenty i receptę na leki. Podpisałam co musiałam, a w tym czasie Yukki skontaktował się z Sorą i Yuri. O czymś chwilkę porozmawiali i skończył, gdy lekarz wyszedł.

-Zabieram cię na spacer. Yuri i Sora wyszli właśnie z psami. Zmierzają do parku, który jest tu niedaleko.

-Rozumiem. Czyli zabierasz mnie do tego parku?

-Tak. Chodź sis.

Zabraliśmy moje rzeczy i wyszliśmy. Pielęgniarki spoglądały na mnie złowieszczo. Niektóre ze smutkiem, inne zaś z troską w oczach. Pożegnaliśmy się w recepcji z lekarzem i wyszliśmy ze szpitala. Ruszyliśmy do parku. Po drodze kupiliśmy po zimnym napoju. Sora i Yuri już na nas czekali przy wejściu do parku. Dziewczyna Pomachała na nasz widok. Uśmiechnęliśmy się. „Właśnie dlatego ją kocham. Pomimo tego, że mogę umrzeć chodzi uśmiechnięta. A to ona będzie żyła na tym świecie beze mnie, a nie na odwrót.” Podeszliśmy do nich. Yukki przywitał się z psami. -Idziemy?

-Tak. A po spacerze wracamy do domu.

-Jasne.

Przeszliśmy się po parku. Psy sobie pobiegały, a my spędziliśmy czas radośni. Ale po mojej głowie krążyły myśli o chorobie. Dobrze, że umiałam maskować swoje uczucia.

-Yuko? Wszystko w porządku?

-Tak. Chciałabym już wrócić do domu - musiałam skłamać. Już i tak za bardzo się o mnie martwią.

-W porządku. Yukki i Sora. Złapiecie psy i przyjdziecie. Ok? Ja już pójdę z Yuko do domu.

-Jasne. Do zobaczenia później.

Poszłyśmy. Minęło pół godziny, a my byłyśmy dopiero w połowie drogi. Usiadłam na najbliższej ławce.

-Na pewno wszystko ok?

-Muszę odsapnąć. I zaraz możemy ruszać dalej.

-No dobrze.

Kupiła jakieś zimne napoje i siedziałyśmy w cieniu. Nawet chłopcy zdążyli do nas dojść.

-Co jest sis? Dlaczego tu siedzicie?

-Musiałam odpocząć. Nie wiedziałam, że tak długo tu siedzimy. Możemy ruszać Yuri.

-Skoro tak no to chodźmy.

Poszliśmy. Dobrze, że Yuri trzymała mnie za rękę. Moje myśli krążyły wokół mojego zdrowia, ale jakoś powoli mi przechodziło. Cieszyłam się z ich obecności. Odetchnęłam i przyśpieszyłam kroku. Prawie biegłam.

-Yuko! Zaczekaj! - krzyknęła za mną Yuri.

-No co? - zapytałam, gdy już podeszła.

-Co jest? Tak nagle zaczęłaś iść szybko. Ok?

-Tak. Nie martw się już tak. Mamy przed sobą całe życie. Prawda?

-No tak.

Uśmiechnęłyśmy się i ruszyliśmy dalej. Zjedliśmy na mieście obiad w jakieś restauracji. W domu od razu poszłam do łazienki. Zwymiotowałam posiłek, który zjadłam. Wszystko wylądowało w toalecie. Yukki pomógł mi dojść do kuchni, gdzie Yuri i Sora robili posiłek i herbatę. Zbliżał się wieczór, a ja nawet w grze nie byłam. Poszłam szybko do pokoju i włączyłam komputery. Gdy tylko gry się załadowały, odebrałam bonusy i położyłam się na łóżku. Założyłam słuchawki i włączyłam anime. Tym razem chciałam znaleźć się w osamotnionym miejscu więc wybrałam sobie „Shaman King”. Zamknęłam oczy i się przeniosłam.