Drugie dno - rozdział 10

Nie wiem ile czasu leżałam, ale w końcu przyszedł Pawlo. Usiadł na brzegu łóżka i zaczął głaskać mnie po głowie. Jeszcze bardziej się rozpłakałam.

-Wypłacz się jeśli musisz.

-Rozmawiałam z szefem. Przepraszam. Z byłym szefem.

-Zwolnił cię?

-Tak.

-A z jakiego powodu?

-Z tego powodu, że widział nas razem.

-No i?

-Wyznał mi swoje uczucia przed tym wypadkiem.

-Rozumiem. Czyli się chłopak załamał.

-Powiedziałam mu, że jestem twoją narzeczoną.

-Rozumiem. Znajdziesz sobie pracę jeśli będziesz chciała nadal pracować.

-Dziękuję.

-A jeśli nie to pomożesz mojej mamie prowadzić biuro ojca.

-Obojętne mi to. Czas na kolacje już jest. Prawda?

-Za dwadzieścia minut jest kolacja. Rodzice ją trochę przełożyli. Dla ciebie.

-Nie musieli tego robić.

-Jedna ze służących słyszała twój płacz i powiadomiła o tym naszą trójkę. Dlatego tak postąpili.

-Rozumiem.

-To co? Uspokoiłaś się już?

-Tak. Dziękuję. Zaraz się ubiorę i możemy pójść.

-Nie musisz się przebierać. Wystarczy, że zmyjesz ślady łez z policzków i poprawisz włosy.

-Ale chcę się przebrać. Chociaż nie wiem czy moje ubrania będą wystarczająco dobre.

-Zobaczmy.

Podszedł do walizki i zaczął wyciągać moje ubrania. Wiedziałam, że zaraz coś powie.

-Przykro mi, ale nic z tych rzeczy nie nadaje się na kolację z królem i królową.

-Rozumiem. Dziękuję za opinię. Zostanę w takim razie w tym czym jestem.

-A jednak. No dobrze. Zrób co musisz i idziemy.

-Ok.

Szybko ruszyłam do łazienki i poprawiłam makijaż i fryzurę. Poszliśmy. W jadalni siedziała już para królewska, a potrawy były już wnoszone na stół. Pawlo odsunął dla mnie krzesło, więc na nim usiadłam i zaczekałam aż on zrobi to samo. Czułam napięcie przy stole. Para królewska przyglądała się mi, a mnie zżerała trema jak przed występem.

-I jak Rozalindo? Odpoczęłaś sobie?

-Nie za bardzo.

-Coś się stało?

-Proszę o wybaczenie, ale wiem, że Wasza Wysokość wiedział o moim stanie psychicznym od jednej ze służących.

-Powiedziałeś jej?

-Tak. Dzięki temu się uspokoiła.

-Rozumiem. Nic więcej jej nie mówiłeś?

-Bez Twojej zgody Ojcze nic jej nie powiem.

-Dobrze.

-Mogę wam przeszkodzić? Jestem głodna. Od wczoraj nic nie jadłam. A w szpitalu marne posiłki dają, więc dzisiejszego śniadania w ogóle nie ruszyłam.

-Nie krępuj się i jedz co tylko zechcesz.

-Dziękuję. Smacznego.

Wzięłam sobie kilka kromek chleba, plastrów szynki i sera. Poukładałam sobie to wszystko i zjadłam. Wszyscy patrzyli na mnie jak na głodomora.

-Ma dziewczyna wilczy apetyt. To dobrze. Pozwalam ci jej o wszystkim powiedzieć.

-Ale Ojcze...

-Co?

-Jeśli mam jej o tym powiedzieć to musicie być przy tym.

-Dlaczego?
-Bo to będzie wasza wina jeśli będzie chciała uciec z domu.

-No dobrze. Powiemy jej o tym w trójkę. A właśnie synu. Dzwoniła księżniczka Annabelle. Chciałaby się z tobą spotkać. Zaprasza cię do siebie.

-Nie zamierzam się z nią widywać. Nie teraz, gdy Rozalinda jest moją narzeczoną.

-Doskonale cię rozumiem synu. Rozalindo. Cieszymy się, że nasz syn na Ciebie trafił. Nie chcemy byś od niego uciekła, gdy tylko się dowiesz jednej rzeczy o naszej rodzinie.

-Rozumiem. To jest coś strasznego? - zapytałam po połknięciu jedzenia, które miałam w ustach.

-Dla ciebie może być. My z tym żyjemy całe życie.

-Przejdźmy do salonu. Tam o tym porozmawiamy.

-Dziękuję za posiłek – powiedziałam i wstałam od stołu.

-Kulturalną dziewczynę sobie znalazłeś synu.

-Wiem Ojcze.

Pozostali także wstali, Pawlo objął mnie w pasie i ruszyliśmy.