Kuroko no basuke - część 1

           Był upalny letni dzień, więc wzięłam długą zimną kąpiel. Włączyłam grę i zjadłam szybki obiad. Grałam dopóki oczy nie zaczęły mi się same zamykać. Wyłączyłam komputery, pozmywałam wszystkie brudne naczynia i ruszyłam do łazienki. Wzięłam szybki prysznic, a później z laptopem w ręce weszłam do łóżka. Założyłam słuchawki i włączyłam sobie anime pt. „Kuroko no basuke”.

           W pewnym momencie musiałam zasnąć bo gdy się obudziłam, stała nade mną Riko Aida - trenerka drużyny Liceum Seirin. Przyglądała mi się z dziwnym błyskiem w oczach. Wystraszyłam się. Ale kto by się nie przeraził gdyby nagle obudził się w innym wymiarze?

-Kim jesteś? - usłyszałam.

Chciałam usiąść, ale trenerka mi nie pozwoliła.

-Leż. Porządnie oberwałaś od Kagamiego, gdy na ciebie wpadł. Jak masz na imię?

-Jestem Yumihiko Asagawa. Ty jesteś Riko? Prawda?

-Tak. Skąd znasz moje imię? - zapytała zdziwiona.

-Jakby to powiedzieć. Znam Ciebie i całą resztę drużyny Seirin... Nie jestem stąd.... Należę do innego świata...

-Rozumiem. Dlatego tak wyglądasz i zjawiłaś się na boisku tak nagle.

-Mecz dalej trwa?

-Tak. Za chwilę będzie koniec trzeciej kwarty. Chciałabyś zobaczyć mecz?

-Chętnie. Jeśli mogę. Nie chcę wam w niczym przeszkadzać.

-Wiem. Chodź. Tylko powoli. Ale jak zauważę, że coś ci się dzieje od razu siadasz na najbliższej ławce. Rozumiemy się?

-Tak - odpowiedziałam.

Poszłyśmy jak tylko wstałam. Przez chwilkę patrzałam w lustro na swoje odbicie. „Wyglądam jak w grach. Tylko, że w grach brakuje tego bandaża na głowie”. Po chwili byłyśmy na miejscu. Na ławce wszyscy siedzieli i rozmawiali na temat strategii. Ucichli jak tylko podeszłyśmy.

-Usiądź.

-Dziękuję - odpowiedziałam i zrobiłam co mówiła. Szybko im wyjaśniła strategię na kolejną kwartę. Podszedł do mnie czerwonowłosy chłopak.

-Kagami. Odpoczywaj, a nie będziesz mi tu nękał poszkodowaną.

-Wiem. Tylko, że chciałbym Cię przeprosić. Tylko, że pojawiłaś się tak nagle... Nie zdążyłem się zatrzymać. Gomene... - powiedział i się delikatnie ukłonił. Szybko wstałam i go powstrzymałam.

-To tylko i wyłącznie moja wina Kagami. Nie musisz się obwiniać. Nie powinno mnie tu być. To ja muszę was przeprosić....

-No to kim jest ta osóbka o tym pięknym anielskim głosie? - usłyszałam głos Kise, zanim ten pojawił się obok nas.

-Kise - kun. Przestań. Zawstydzasz ją.

-Nic się nie stało. Miło mi cię poznać Kise Ryouta.

-Skąd?

-Ja wiem wszystko.

-Jak to?

Uśmiechnęłam się i usłyszeliśmy gwizdek oznaczający ostatnią kwartę meczu.

-Po meczu będę czekał na wyjaśnienia.

-Nie będzie mnie tu już w tym momencie!

-Dlaczego? - zapytała Riko, gdy chłopcy weszli na boisko.

-Dlatego, że za niedługo obudzi mnie budzik. I muszę wstać do pracy. Skontaktuję się z wami jak tylko będę miała wolną chwilkę. Dobrze?

-Skoro tak. Jesteś urocza, gdy się tak rumienisz na widok tylu mężczyzn.

-Co?! - zapytałam zaskoczona. Riko tylko się zaśmiała i obie usiadłyśmy na ławce. Mecz dobiegał końca. Seirin wygrało. Riko mnie przytuliła i drużyna ruszyła do szatni.

-Muszę do toalety. Zaraz wracam.

-Dobrze. Tylko się nie zgub.

-Wiem.

           Odłączyłam się od reszty i znalazłam toaletę. Szybko spojrzałam do lustra. Moje uszy nasłuchiwały każdy dźwięk roznoszący się po korytarzu. Usłyszałam czyjeś kroki, które zatrzymały się tuż przy drzwiach łazienki. Zamarłam. A jeśli ktoś chce mnie zaatakować? Otworzyłam drzwi i szybko ruszyłam do szatni Seirin. Ten ktoś złapał mnie, więc zaczęłam się szarpać i krzyczeć. Ktoś przybiegł mi na pomoc. To był Kise.

-Wszystko w porządku?

-Tak. Dziękuję.

-Chodź. Zaprowadzę cię do szatni Seirin.

-Ari... - omdlałam. Kise mnie złapał.

-Chyba jednak nie jest wszystko w porządku. Jak głowa?

-Zaczęła boleć, gdy wychodziliśmy z sali.

-Rozumiem. Zaprowadzę Cię do Riko.

-Dziękuję.

Poprowadził mnie korytarzami, aż do szatni. Odwróciłam się, aby mu podziękować, ale nie zdążyłam.

-Kise - usłyszałam oburzony głos Kagamiego. - Co ty jej robisz?

-Nic mi nie zrobił. Obronił mnie, a na dodatek prawie zemdlałam na korytarzu. On tylko mnie tu przyprowadził.

-Kagamichi. Proszę. Uwierz jej.

-Jej uwierzę. Ale nie tobie.

-Wiem. Riko - san. Zajmiesz się nią? Ja się już muszę zbierać. Drużyna na mnie czeka.

-Dziękuję Kise – kun. Za wszystko – powiedziałam i się uśmiechnęłam. Zawsze uwielbiałam Kise, więc to nie było problemem dla mnie by stać obok niego ledwo co stojąc. Riko podeszła i pomogła mi dojść do ławki. Kise już poszedł.

-Wszystko w porządku?

-Chyba tak. Dziękuję za troskę.

-Przynieście apteczkę.

-Już niosę.

-Yumihiko - usłyszałam tylko krzyk Riko. Tuż przed tym jak wszystko zrobiło się czarne.

           Otworzyłam oczy. Leżałam i patrzałam się na sufit w swoim mieszkaniu. A więc wróciłam. Co? Wstałam z łóżka i zajęłam się swoimi pracami domowymi, a później grami. Wieczorem byłam tak padnięta, że nie dałam rady oglądać anime, a co za tym idzie – podróżować. Zasnęłam w mgnieniu oka.