Zielony Sylwester - część 6

Wróciliśmy na salę. Chłopcy wrócili do gry.

-Trenerze. Jesteśmy gotowi do gry.

-Na pewno?

-Tak – odpowiedziałam na jego pytanie bo czułam, że skierował je właśnie do mnie. Zagwizdał 2 – minutową przerwę i zrobił nowe drużyny i graliśmy. Byłam w drużynie z Midorimą i Miyajim. Dobry skład. Oboje są silnymi graczami. W drugiej drużynie był Takao, Kimura i kapitan Shutoku Otsubo. Mecz trwał, nikt nie potrafił zdobyć kosza i gdyby nie trener trwało by to w nieskończoność. Usiadłam na ławce wzdychając.

-Jak tam?

-Dobrze.

-Nic cię nie boli?

-Chwilowo nie. A co?

-Intensywna gra wymaga wiele siły. Jeśli coś się będzie działo od razu mów.

-Jasne – uśmiechnęłam się i Mido podał mi napój. Jak dobrze zwilżyć gardło. Mecz wznowiono. Tym razem kryta byłam przez Takao. Moja reakcja na jego szept była wskazana.

-Moja nagroda sama do mnie przyszła – szept i jego oddech na moim karku. Krzyknęłam. Trener od razu podszedł z zielonowłosym.

-Co się stało?

-On..... To on.....

-Yumi?

-Zabierz ją do domu. Jest roztrzęsiona.

-To nic. Tylko, że to on... On chciał mnie wtedy skrzywdzić....

-Takao?

-Tak.... Poznałam go dopiero teraz gdy wspomniał o nagrodzie....

-Ty... Jak mogłeś chcieć skrzywdzić dziewczynę?

Midorima złapał go za poły koszulki.

-Midorima. Przestań. Nie bądź taki jak on!

Dopiero wtedy zorientował się gdzie jest. Koledzy chcieli już go odciągać od Takao. Podszedł po prostu do mnie, wziął na ręce i posadził na ławce.

-Siedź tu. Dobrze? Porozmawiam tylko z Takao na osobności.

-Mido.... Nie bądź taki. Nie poznaję cię. Rozumiem, że chcesz mnie chronić, ale tak się nie da.

-Co?

-Przepraszam cię, jeśli sprawiłam ci tyle kłopotu. Chcę wrócić do domu. Proszę.

-No dobrze. Przebiorę się tylko i do ciebie wracam.

Zauważyłam, że trener rozmawia z Takao. A pozostali idą w moim kierunku. Otsubo usiadł przede mną na podłodze. A reszta po bokach.

-Przepraszamy za niego. Był pijany. Wiedział, że to ty, ale nie chciał się do tego przyznać przed Midorimą.

-Rozumiem.

-Trener sobie z nim pogada. A Midorima ma zabrać cię do domu.

-Wiem. Właśnie poszedł się przebrać.

-Spokojnie. My na pewno ci nic nie zrobimy.

-Czuję to. Od pierwszego spotkania z Takao czułam od niego bijące zagrożenie.

-Ale wtedy był Midorima. Teraz na boisku byłaś z nim sam na sam praktycznie. Nie potrzebnie cię daliśmy do krycia go, ale on sam chciał cię kryć.

-Nie ma sprawy. Już mi przechodzi.

-Yumihiko. Gomenesai – Takao ukłonił się przede mną. Nie wiedziałam jak zareagować. Otsubo i reszta jednak byli w gotowości, by mnie chronić. - Gdzie znajdę Midorimę?

-Zaraz powinien być na sali.

-Rozumiem.

Zaczekaliśmy na zielonowłosego, który wyszedł z szatni po kilku minutach. Od razu zabrał nasze rzeczy i już chciał podejść do mnie, gdy Takao zastąpił mu drogę.

-Przepraszam cię Midorima – kun. Powinienem się był przyznać, ze ją znam.

-To teraz bez znaczenia. Chodźmy Yumi.

-Jasne – odpowiedziałam i podeszłam do niego, gdy pożegnałam się z chłopakami i trenerem. Przytulił mnie i poszliśmy spokojnie do domu.

-I jak się czujesz?

-Lepiej. Strach już minął. Powinno być teraz lepiej....

-Yumi?

-To nic...

-Co jest?

-Kręci mi się... W głowie..... Ale to nic....

-Yumihiko. Poczekaj chwilkę.

Zatrzymaliśmy się. Przewiesił swoją torbę przez ramię, a mnie wziął na ręce i kazał trzymać drugą. Jedną ręką trzymałam w takim razie torbę, a drugą go za koszulkę. Droga jakoś nam minęła dosyć szybko.

-Nie bój się. Aniele. Jesteśmy już prawie na miejscu.

-Hai – odpowiedziałam i stanęliśmy przed jego mieszkaniem. Postawił mnie ostrożnie na ziemi i otworzył drzwi. Weszliśmy i skierował mnie od razu do łóżka. Kiwnęłam tylko głową i poszłam w tamtym kierunku. Usiadłam na brzegu i zaczekałam na chłopaka.

-Lepiej?

-Tak. Dziękuję za wszystko Midorima.

-Nic się nie stało. Powinienem był bardziej uważać byś nie została z nim tak jak w tej sytuacji.

-To nic – złapałam go za rękę. - Ale byłeś tam. To się liczy. Przeraziłam się dopiero jak wspomniał o nagrodzie.... Tylko zastanawia mnie jedno. Dlaczego ja?

-Bałem się, że jest w stanie coś ci zrobić...

-Mido?

-Przepraszam. Powinienem ci teraz dać odpocząć.

-Nie zostawiaj mnie samej.... Proszę.... - powiedziałam ze łzami w oczach. - Proszę...

-Dobrze. Zostanę. Chcesz może tej herbaty?

-Chętnie – odpowiedziałam.

-Zaczekaj proszę chwilkę.

-Hai.

Wyszedł po herbatę, a ja szybko skorzystałam z łazienki. Wróciliśmy do pokoju w tej samej chwili. Usiedliśmy na łóżku i powoli wypiłam zawartość kubka. Midorima przytulił mnie i tak zasnęłam.