Zielony Sylwester - część 1

Skoro Sylwester za nami zapraszam do czytania sylwestrowego Spin-offa :D

Yumihiko Asagawa. Podróżuję między moim wymiarem, a światem anime. Tuż przed wypadkiem znalazłam sposób by przenieść swoją duszę do anime. Nikt nie pochwalał mojego zachowania. No cóż. Byłam młoda i głupia. Nie miałam życia towarzyskiego więc nie dziwię się, że byłam aspołeczna. Święta Bożego Narodzenia minęły. Zbliżał się Sylwester i Nowy Rok. Dlaczego postanowiłam zmienić wtedy plany, które miałam z rodziną? Nie mam pojęcia. Coś mnie ciągnęło do KnB. Zamknęłam się w swoim pokoju, założyłam słuchawki, włączyłam anime i zasnęłam. Dusza przeniosła się do anime. Długie fioletowe włosy rozwiewał wiatr. Ludzie dziwnie się na mnie patrzyli. Zastanawiali się pewnie skąd się tu wzięłam. Dla mnie to nie problem. Od zawsze czułam na sobie dziwny wzrok innych. Za każdym razem gdy wychodziłam z domu. Spuszczałam wtedy głowę i szłam przed siebie. Tak i teraz zrobiłam. Przeszłam się do parku, gdy na boisku zauważyłam czerwonowłosego Kagamiego i starającego się z nim zmierzyć Kuroko. Przyglądałam się im z daleko. Po co kusić los? I tak nie zamierzałam być tu dłużej niż to potrzebne. Chciałam po prostu trochę posiedzieć w parku i popatrzeć w gwiazdy. Miałam na sobie letnią sukienkę, sandałki na niskim obcasie i nic więcej. Usiadłam na ławce, ale zapowiadała się chłodna noc. Chciałam już wstać i poszukać jakiegoś cieplejszego miejsca do mojej obserwacji, gdy usłyszałam szelest liści w ciemnej ścieżce.

-Patrzcie kogo my tu mamy? Gdzie ci tak śpieszno moja droga?

-Może się ogrzejemy nawzajem?

Zauważyłam wtedy czterech facetów. Mocno podpitych. A moja linia obrony? Słaba jak zawsze. Ucieczka? Nie wchodziła w grę. I tak by mnie złapali. Ale musiałam spróbować chociaż. Wstałam i się odwróciłam by biec. Zagrodził mi drogę.

-Ptaszyna chce uciec? Nie ładnie. Może sobie na nią zapolujemy?

-Jestem za. Kto ją złapie tego nagroda.

Śmiali się, a ich wzrok błądził po mym ciele. Uciekłam nie znając nawet drogi. W pewnym momencie zahaczyłam o coś i upadłam jak długa na ziemię.

-Znalazłem! - krzyk jednego.

-To bierz ją!

-Chodź tu do mnie moja mała. Czas na nagrodę za złapanie cię.

Złapał mnie za ręce i obrócił na plecy. Moje ciało zaczęło się trząść ze strachu. Późna noc, nikogo wokół.

-Pomocy!!! - mój krzyk poniosło echo nocy. Nie mogłam na nikogo liczyć w tej chwili. A jednak ktoś się zjawił, gdy ten położył swoje ręce na moich piersiach.

-Zostawcie ją!

-Lepiej stąd spieprzaj gówniarzu!

-Najpierw ją stąd zabiorę.

-Niby za kogo się masz?

-Jestem tylko licealistą. Radzę zabrać ręce od niej.

-Przerywasz nam zabawę. Mam do niej prawo. Wygrałem ją.

-To prawda? - pytanie skierowane do mnie. Ze strachem popatrzyłam w jego kierunku i pokiwałam, że nie. Facet, który mnie trzymał podniósł rękę z zamiarem uderzenia mnie. Wystraszyłam się. Chłopak złapał jego ramię zanim te zdążyło ruszyć.

-Kobietę chcesz uderzyć? Jesteś zwykłym śmieciem. Ona nie jest żadną nagrodą.

-Gówniarz będzie mi morały prawić? Nie w tym życiu.

Złapał go za koszulkę. Już go miał uderzyć, gdy ten upadł na ziemię i trzymał się za brzuch.

-Który kolejny? - zapytał się pozostałych. - Bierzcie lepiej swojego kolegę i spadajcie stąd zanim wezwę policję.

Uciekli od razu. Chłopak spojrzał na mnie.

-Nic ci nie jest?

-Nieee.... Dziękuję za pomoc.... Wcale nie musiałeś....

-Wiem, że nie. Ale chciałem pomóc.

Objęłam się rękoma.

-Zimno ci?

-Trochę.

Nałożył na moje ramiona swoją kurtkę i pomógł mi wstać.

-Gdzie mieszkasz?

-Nie pamiętam.... nic nie pamiętam.... - posmutniałam.

-A jak masz na imię?

-Yumihiko...

-To może przenocujesz u mnie? Obiecuję, że nic ci nie zrobię.

-Chętnie. Dziękuję za pomoc. Jakoś się ci odwdzięczę, Panie...

-Midorima. Shintarou Midorima.

-Midorima – kun. Naprawdę się jakoś odwdzięczę.

-Chodźmy już bo jeszcze bardziej marzniesz.

-A ty nie?

-Jestem po treningu. Więc jestem rozgrzany. Właśnie. Mój lucky item. Gdzie on jest?

-Pomóc ci go poszukać?

-Jeśli możesz. Figurka susła z monetą....

-Rozumiem – przerwałam mu. - Jakiej wielkości?

-Mniej więcej takiej – pokazał mi. - Dziękuję, że pomimo tego, że tak marzniesz w tej sukience, to mi chcesz pomóc.

-Ty również mi pomogłeś.

-No niby tak. Szybko go znajdźmy i chodźmy do mieszkania.

-Hai – uśmiechnęłam się i zaczęliśmy szukać. Znalazłam go w jakimś krzaku. - Mam go Midorima – kun!

-To wspaniale. W takim razie chodźmy już.

Okryłam się szczelniej jego kurtką i ruszyliśmy, gdy zebrał swoje rzeczy. Zaprowadził mnie do jakiegoś wieżowca, w którym było chyba z 15 pięter. Wjechaliśmy na 4, i poprowadził mnie do jednych z drzwi. Szybko je otworzył i wpuścił przodem.

-Jest tu cieplej niż na dworze. Chcesz herbatę czy może kawę?

-Jeśli mogę prosić to coś rozgrzewającego.

-Jasne. Usiądź sobie w salonie.

-Hai.

Znalazłam go bez problemu. Usiadłam i zaczekałam na chłopaka. Strach opuścił moje ciało i nawet nie wiem, kiedy oczy mi się zamknęły.