Zielony Sylwester - część 3

-Midorima – kun? Mogę o coś zapytać?

-Oczywiście.

-Gdzie Twój Lucky Item?

-Jest nim dzisiaj brelok do kluczy. A żeby go nie zgubić tak jak wczoraj, to przyczepiłem go do kluczy.

-Rozumiem – uśmiechnęłam się.

-To jak? Co sobie przypomniałaś?

-Dawną siebie. Aspołeczną dziewczynę, którą byłam.

-Rozumiem.

-Nie chcę o niej pamiętać odkąd cię poznałam – zaszlochałam. Od razu zielonowłosy mnie przytulił.

-Nie płacz Aniele. Co ty na to, abym ci jutro pokazał okolicę?

-Nie chcę byś opuszczał szkołę i treningi. Wiem jakie to dla ciebie ważne.

-Dziękuję za troskę o moją szkołę, ale jutro jest sobota, więc i tak nigdzie się nie wybierałem.

-Rozumiem. Chętnie zwiedzę z tobą to miasto. Może coś sobie przypomnę.

-Nie musisz się spieszyć z powrotem twoich wspomnień. Naprawdę.

-Wiem. Ale chcę i tak sobie przypomnieć.

-Jasne. Tylko nie płacz już proszę.

-Dobrze.

-Herbata smakowała?

-Tak. Dzięki niej byłam w stanie zjeść cokolwiek. Dziękuję.

-Proszę. Cieszę się, że ci już lepiej. Może naszykuję ci już kąpiel?

-Posiedźmy tak jeszcze chwilkę jeśli możemy... - od razu się zarumieniłam i wtuliłam twarz w jego tors.

-Yumihiko?

-Hmm...?

-Wszystko w porządku?

-Yhm...

-Na pewno?

-Tak. Przepraszam. Chyba jednak się już położę.

-Oi! Wszystko ok?

-Taa.... Jestem trochę zmęczona. I tyle.

-Odprowadzę cię.

-Nie trzeba. Mam pokój tuż za zakrętem.

-No dobrze.

Poszłam do siebie. Usiadłam na łóżku, objęłam kolana ramionami i zaczęłam szlochać. „Miałam zasady wchodząc pierwszy raz do anime. Teraz je złamałam. Zakochałam się w fikcyjnej postaci. Dlaczego to tak musi boleć?” Chłopak zapukał do drzwi, ale nie odpowiadałam. Nie chciałam by widział mnie w takim stanie.

-Yumihiko? Na pewno wszystko w porządku?

-Tak – odpowiedziałam między kolejnymi falami płaczu. - Jest okej.

-Otworzysz?

-Nie. Nie chcę byś mnie widział w takim stanie.

-Yumi... Proszę. Otwórz – prosił mnie tak przez pół godziny. W którymś momencie się położyłam i zasłoniłam uszy.

„Czterech facetów zaczęło się do mnie dobierać. Krzyczałam, ale nikt nie nadchodził. Dlaczego to mnie zawsze spotykają te najgorsze rzeczy?

-Yumi!!! Obudź się!!!

Co? Kto? Gdzie? Nadal krzyczałam, gdy poczułam coś miękkiego na swoich ustach.” Otworzyłam oczy. Nade mną wisiał zielonowłosy. Zasłoniłam usta ręką.

-Yumi? Już się obudziłaś?

-Co?

-Krzyczałaś przez sen. Starałem się cię obudzić delikatnie, ale nic nie skutkowało.

-Po... pocałowałeś mnie....

-Przepraszam! - od razu się ode mnie odsunął. Złapałam go za rękę.

-Nie odchodź. To było... przyjemne – powiedziałam i się uśmiechnęłam. - Dziękuję, że mnie obudziłeś.

-Nic się nie stało.

-Zostaniesz ze mną do rana?

-Chcesz tego?

-Tak. Zostań. Proszę.

-No dobrze.

Wszedł pod kołdrę i mnie przytulił. Wtuliłam się w niego i tak oboje zasnęliśmy. Tym razem nic mi się nie śniło. Może to i dobrze? I tak sprawiam kłopot Midorimie, a ten i tak się o mnie troszczy. Poranek nadszedł dosyć szybko.